Het was een mooi gesprek, tijdens de lunch in de tuin.

Ik vertelde over onze coachopleiding die in september begint, toen hij voorzichtig zei: ‘Heel eerlijk? Ik weet eigenlijk niet zo goed wat je aan coaching hebt.’

Daar was hij: mijn innerlijke predikant. Klaar om de kansel te beklimmen en uitvoerig uit te leggen wat coaching allemaal kan betekenen.
Maar deze keer hield ik hem tegen. Welke ervaring heb je eigenlijk met coaching?’ vroeg ik.

Geheel in de geest van Stephen Covey: eerst proberen te begrijpen en dan pas begrepen te worden. Een uitstekend principe, al vergeet mijn predikant dat nog weleens.

Hij vertelde over een financieel coach, een businesscoach en nog een ander soort coach.

‘Maar die hebben allemaal geen opleiding, hoor. Binnen onze groep van samenwerkende bedrijven zijn er mensen die anderen coachen omdat ze veel kennis en ervaring hebben. Ik heb er zelf niet zoveel aan gehad. Het deed me eigenlijk niet zoveel. Dus ja… wat heb je dan aan een coach?’
Ik begreep zijn twijfel steeds beter. Het woord coach wordt inmiddels ongeveer even ruim gebruikt als het woord adviseur. Er zijn financiële coaches, businesscoaches, opruimcoaches, slaapcoaches en vast ook coaches die je helpen bij het kiezen van de juiste coach.
Wat jij beschrijft, zouden wij eerder mentoring noemen,’ zei ik. ‘Iemand heeft ergens meer kennis of ervaring mee en deelt die met jou. Dat kan heel waardevol zijn. Maar het is iets anders dan de leiderschapscoaching die onze studenten leren.’

‘Wat is dan het verschil?’

De vraag achter de vraag

‘Om te beginnen gaan we de diepte in. Niet omdat diep per definitie beter is, maar omdat het antwoord op een vraag zelden op dezelfde plek ligt als waar het probleem zich aandient.’

Onze studenten leren zoeken naar de vraag achter de vraag: waarom doe je niet wat je eigenlijk het allerliefste zou willen? Wat houdt je tegen? Waarom kom je voor de derde keer in een vergelijkbare situatie terecht? Welke gevoelens, overtuigingen en innerlijke beelden sturen je gedrag? En wie ben jij eigenlijk, los van alles wat je denkt dat je zou moeten zijn?

We zoeken naar de rode draad, naar terugkerende patronen en naar de essentie van wie iemand is en wat degene werkelijk wil. Tegelijkertijd kijken we vooruit: welk talent en potentieel wil meer ruimte krijgen?

‘Kun je daar een voorbeeld van geven?’ vroeg hij.
Ik vertelde over een man die zijn geloof en de waarden die daaruit voortkwamen een plaats wilde geven in zijn werk. Over iemand die weer plezier in zijn werk wilde ervaren én dat werk in de helft van de tijd wilde doen, zodat hij de andere helft kon reizen. En over een ondernemer die dacht dat hij zijn bedrijf wilde herstarten, maar tijdens het eerste gesprek ontdekte dat hij eigenlijk zijn jongensdroom wilde najagen.

Dat zijn geen vragen waarop een coach eenvoudig kan antwoorden: ‘Weet je wat jij zou moeten doen?

In een traject van bijvoorbeeld zes gesprekken maken we de vraag concreet en werken we toe naar een helder doel. Vaak zetten mensen vervolgens stappen die ze ergens diep vanbinnen al veel langer wilden zetten, maar waartoe ze tot dan toe niet kwamen.

Het tweede verschil is dat onze coaching nadrukkelijk over leiderschap gaat. Daarbij gebruiken we de vijf dimensies van leiderschap van Roger Evans:

• Zelfbewustzijn – herkennen wat er in jou gebeurt en wat jouw gedrag beïnvloedt.
• Relationeel bewustzijn – zien hoe jij anderen beïnvloedt en hoe anderen jou beïnvloeden.
• Systemisch bewustzijn – begrijpen binnen welke context en welk groter geheel je handelt.
• Wil en richting – onderzoeken wat jij bewust wilt én wat er diep vanbinnen door jou heen gerealiseerd wil worden.
• Hulpbronnen inschakelen – erkennen dat leiderschap niet betekent dat je alles alleen moet kunnen en durven vragen om wat je nodig hebt.